کفش هایت پر از رفتن
چشم هایت پر از جاده های دور و کوله پشتی ات پر از حرفهای نا گفته
چقدر خوب است دستانت را به فاصله دور عادت داده ای
پاهایت را به رفتن های دور ........ لب هایت را به سکوت و خاطراتت را به فراموشی
به تو حسودی ام می شود
نظرات شما عزیزان:
|